Głodnych nakarmić – uczynek miłosierdzia w praktyce parafialnej

Głodnych nakarmić – znaczenie biblijne i teologiczne

Głodnych nakarmić to pierwszy z siedmiu uczynków miłosierdzia co do ciała, wymienionych przez Katechizm Kościoła Katolickiego w punkcie 2447. Jego źródłem jest Ewangelia według św. Mateusza, rozdział 25, gdzie Jezus łączy konkretny dar chleba z miłością okazaną Mu samemu. To nie hasło dobroczynne, lecz sprawdzian relacji z drugim człowiekiem.

W Parafii Miłosierdzia Bożego Otwock-Ługi temat ten ma szczególną wagę. Kult Miłosierdzia Bożego nie kończy się na obrazie, Koronce ani Godzinie Miłosierdzia. Prowadzi do czynu: zauważenia sąsiada, który nie ma za co zrobić zakupów, osoby starszej żyjącej samotnie albo rodziny przechodzącej nagły kryzys.

„Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść” – Jezus Chrystus, Ewangelia według św. Mateusza 25,35, Biblia Tysiąclecia, Pallottinum, 2003.

Czym jest uczynek „głodnych nakarmić”?

Głodnych nakarmić to udzielić realnej pomocy materialnej osobie, która nie ma dostępu do wystarczającej ilości pożywienia, charakteryzującej się troską o godność, rozeznaniem potrzeby i odpowiedzialnym działaniem. Chodzi o jedzenie, które można od razu wykorzystać, a nie o gest wykonany wyłącznie dla własnego spokoju sumienia.

W praktyce miłosierdzie chrześcijańskie przybiera prostą, ale wymagającą formę. Nie wystarczy powiedzieć: „ktoś powinien pomóc”. Potrzebny jest konkretny produkt, czas na przygotowanie paczki, przejazd do sklepu albo rozmowa z osobą koordynującą pomoc.

• Żywność trwała – ryż, kasza, makaron, konserwy i olej pomagają stworzyć paczkę, którą rodzina może wykorzystać przez kilka dni.
• Produkty dla dzieci – mleko modyfikowane, kaszki lub artykuły higieniczne wymagają wcześniejszego ustalenia, bo potrzeby zależą od wieku dziecka.
• Gotowy posiłek – zupa, kanapki lub obiad mają sens wtedy, gdy odbiorca może je bezpiecznie odebrać i spożyć tego samego dnia.
• Bon zakupowy – pozwala kupić świeże pieczywo, warzywa albo żywność zgodną z dietą osoby potrzebującej.
• Wsparcie rzeczowe – środki czystości i podstawowa chemia domowa odciążają budżet, dzięki czemu zostaje więcej pieniędzy na jedzenie.

Jedno zdanie można zapamiętać jako zasadę parafialnej diakonii: głodnego wspiera się tak, aby mógł zjeść dziś i odzyskać poczucie, że nie został sam.

Ile jest uczynków miłosierdzia co do ciała?

Jest siedem uczynków miłosierdzia co do ciała, a Katechizm Kościoła Katolickiego wskazuje je jako konkretne działania wobec materialnych potrzeb bliźniego (KKK 2447, 1994). Są one odrębne od uczynków miłosierdzia co do duszy, które dotyczą między innymi rady, pocieszenia i przebaczenia.

Ta lista porządkuje uwagę chrześcijanina. Nie pozwala ograniczyć pomocy do jednego, wygodnego rodzaju działania.

1. Głodnych nakarmić – zapewnić żywność osobie, która nie może jej kupić lub przygotować.
2. Spragnionych napoić – podać wodę albo napój, zwłaszcza podczas upału, choroby czy kryzysu.
3. Nagich przyodziać – przekazać czyste, użyteczne ubranie dobrane do pory roku i rozmiaru.
4. Podróżnych w dom przyjąć – udzielić gościny lub pomocy osobie pozbawionej bezpiecznego miejsca pobytu.
5. Więźniów pocieszać – nie zostawiać bez wsparcia osób osadzonych i ich rodzin.
6. Chorych nawiedzać – towarzyszyć człowiekowi cierpiącemu, także przez rozmowę i pomoc w codziennych sprawach.
7. Umarłych pogrzebać – okazać szacunek zmarłemu i wesprzeć jego bliskich w czasie żałoby.

W każdej z tych form liczy się osoba, nie tylko zadanie. Dlatego parafialna pomoc potrzebującym powinna chronić prywatność, unikać zawstydzania i nie zamieniać biedy w publiczny temat.

Głodnych nakarmić w Ewangelii Mateusza 25 – co oznacza Sąd Ostateczny?

Głodnych nakarmić w Ewangelii Mateusza 25 oznacza rozpoznać obecność Chrystusa w człowieku potrzebującym i odpowiedzieć na jego brak czynem. W opisie Sądu Ostatecznego z Mt 25,31-46 Jezus nie pyta najpierw o deklaracje, lecz o to, czy głodny otrzymał pokarm, a spragniony napój (Biblia Tysiąclecia, 2003).

Ten fragment nie jest wezwaniem do lęku ani prostą tabelą zasług. Jezus odsłania w nim logikę miłości: wiara, która nie dostrzega człowieka w biedzie, staje się niewiarygodna. Chleb podany dyskretnie ma znaczenie teologiczne, bo dotyka samego centrum przykazania miłości.

Jak Mt 25,31-46 łączy głodnego z Chrystusem?

Mt 25,31-46 łączy głodnego z Chrystusem przez słowa Jezusa: dobro uczynione „jednemu z tych braci moich najmniejszych” zostaje przyjęte tak, jakby było uczynione Jemu. To nadaje pomocy osobisty charakter i nie pozwala traktować jej jak anonimowej akcji.

W tej perspektywie paczka żywnościowa nie jest tylko zbiorem produktów. Jest odpowiedzią na konkretną sytuację: pustą lodówkę po chorobie, trudny miesiąc po utracie pracy lub samotność starszej osoby. Z duszpasterskiego doświadczenia wynika, że najtrudniejszy bywa pierwszy kontakt – wiele osób prosi o pomoc dopiero wtedy, gdy naprawdę nie widzi wyjścia.

• Osoba głodna – zachowuje pełną godność i nie powinna być oceniana na podstawie ubioru, historii życiowej ani pojedynczej rozmowy.
• Dar żywności – odpowiada na pilną potrzebę, dlatego produkty muszą być świeże lub mieć bezpieczny, długi termin przydatności.
• Dyskrecja – chroni odbiorcę przed wstydem, plotką i niepotrzebnym ujawnieniem rodzinnej sytuacji.
• Rozeznanie – pomaga odróżnić jednorazowy kryzys od potrzeby stałego wsparcia instytucjonalnego.
• Relacja – pozwala zapytać, czy poza żywnością potrzebna jest pomoc w dotarciu do Caritas, OPS lub lekarza.

Uczynkiem miłosierdzia jest nie tylko przekazanie jedzenia, ale także sposób, w jaki to robimy: bez wyższości, bez fotografowania i bez oczekiwania wdzięczności.

Dlaczego chleb jest znakiem miłosierdzia chrześcijańskiego?

Chleb jest znakiem miłosierdzia chrześcijańskiego, ponieważ należy do podstawowych potrzeb człowieka i w języku biblijnym oznacza codzienne utrzymanie. Prośba „chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj” przypomina, że dobra materialne nie są oderwane od relacji z Bogiem i ludźmi.

Kościół nie przeciwstawia modlitwy pomocy materialnej. Modlitwa bez czynu łatwo staje się wygodna, a pomoc bez szacunku dla duchowej sytuacji człowieka może stać się chłodną usługą. Potrzebne są obie rzeczy.

„Uczynki miłosierdzia są dziełami miłości, przez które przychodzimy z pomocą naszemu bliźniemu w jego potrzebach cielesnych i duchowych” – Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2447, 1994.

• Chleb powszedni – oznacza podstawowe środki potrzebne do przeżycia dnia, a nie luksusowy dodatek.
• Stół rodzinny – buduje więź, dlatego brak jedzenia często niesie także wstyd i izolację społeczną.
• Eucharystia – przypomina wspólnocie, że przyjęcie daru Chrystusa powinno prowadzić do dzielenia się z bliźnimi.
• Jałmużna – ma sens, gdy wypływa z miłości i sprawiedliwości, a nie z chęci pokazania własnej hojności.

Jak Parafia Miłosierdzia Bożego Otwock-Ługi może realizować pomoc głodnym?

Parafia Miłosierdzia Bożego Otwock-Ługi może realizować pomoc głodnym przez ogłoszone zbiórki żywności, współpracę z Caritas, przygotowanie paczek oraz dyskretne kierowanie osób potrzebujących do właściwego wsparcia. Aktualne terminy i zasady należy potwierdzić w ogłoszeniach parafialnych lub kancelarii, ponieważ harmonogram akcji wymaga bieżącej weryfikacji.

Nie należy przypisywać parafii konkretnych akcji, liczby paczek ani stałych terminów bez potwierdzenia u proboszcza lub koordynatora. To ważne dla zaufania osób, które chcą przynieść żywność albo zgłosić potrzebę pomocy. Informacja aktualna jest bardziej użyteczna niż efektowna, lecz niepewna deklaracja.

Jak działają zbiórki żywności i współpraca z Caritas?

Zbiórki żywności działają najlepiej wtedy, gdy parafia jasno podaje listę produktów, miejsce odbioru, datę oraz podmiot odpowiedzialny za przekazanie darów. Caritas prowadzi działalność charytatywną Kościoła w Polsce, a lokalna współpraca może ułatwiać rozpoznanie potrzeb i dystrybucję pomocy (źródło: Caritas Polska, informacje organizacyjne sprawdzane w 2026 r.).

Przy wejściu do kościoła może stanąć oznaczone miejsce zbiórki, ale sama skrzynka nie rozwiązuje sprawy. Ktoś musi sprawdzić daty ważności, posegregować produkty, sporządzić paczki i bezpiecznie przekazać je dalej. Wolontariat parafialny jest tu równie potrzebny jak zawartość torby.

• Ryż i kasza – są trwałe, łatwe do porcjowania i przydatne w paczkach dla jedno- oraz kilkuosobowych gospodarstw.
• Makaron i sos pomidorowy – tworzą prosty posiłek, który można przygotować przy ograniczonym budżecie.
• Konserwy rybne lub mięsne – dostarczają białka, lecz powinny mieć nienaruszone opakowanie i czytelną datę ważności.
• Olej, mąka i cukier – są produktami podstawowymi, ale paczka wymaga też składników gotowych do szybkiego użycia.
• Herbata i mleko UHT – bywają szczególnie pomocne osobom starszym oraz rodzinom z dziećmi.
• Artykuły higieniczne – nie są żywnością, ale realnie odciążają domowy budżet i dlatego często trafiają do paczek.

Najbezpieczniej przynosić wyłącznie produkty fabrycznie zamknięte. Domowe przetwory, żywność po terminie i rzeczy wymagające chłodzenia mogą być wartościowe w domu, lecz zwykle nie nadają się do zbiórki bez ustalonego sposobu transportu oraz przechowywania.

Kiedy paczki żywnościowe są najbardziej potrzebne?

Paczki żywnościowe są najbardziej potrzebne przed Bożym Narodzeniem i Wielkanocą, ale kryzys żywnościowy nie znika po świętach. Osoba samotna, chora lub bez pracy może potrzebować pomocy w dowolnym miesiącu, dlatego zgłoszenia powinny być przyjmowane z dyskrecją przez kancelarię lub wskazanego wolontariusza.

Świąteczna pomoc ma znaczenie, bo umożliwia przygotowanie posiłku i przeżycie święta bez upokorzenia. Nie powinna jednak przysłonić potrzeb zwykłego wtorku w lutym albo końcówki miesiąca, kiedy kończą się pieniądze i zapasy.

1. Przed Bożym Narodzeniem – paczki mogą zawierać produkty do przygotowania prostych potraw oraz artykuły codziennego użytku.
2. Przed Wielkanocą – zbiórka może odpowiadać na potrzeby rodzin, które nie są w stanie sfinansować świątecznego stołu.
3. Po chorobie lub hospitalizacji – pomoc żywnościowa bywa potrzebna nagle, gdy osoba nie może pracować albo zrobić zakupów.
4. Po stracie pracy – pierwsze tygodnie kryzysu wymagają szybkiego kontaktu i wskazania dalszych form wsparcia.
5. W przypadku seniora samotnego – regularna mała paczka i rozmowa mogą być cenniejsze niż jedna duża akcja rocznie.

Pomoc materialna nie zastępuje towarzyszenia duchowego ani profesjonalnego wsparcia społecznego. Jeśli sytuacja rodziny jest długotrwała, warto – za jej zgodą – wskazać również odpowiednie instytucje pomocy społecznej.

Jak włączyć się w dzieło karmienia głodnych – 6 praktycznych kroków

W dzieło karmienia głodnych można włączyć się w sześciu krokach: sprawdzić ogłoszenia, zgłosić gotowość do pomocy, przynieść potrzebne produkty, wesprzeć przygotowanie paczek, zachować dyskrecję i działać regularnie. Pierwszym krokiem jest kontakt z kontaktem i kancelarią parafialną, która wskaże aktualną formę pomocy w Otwocku-Ługach.

Największą różnicę robi systematyczność. Jedna torba zakupów jest dobra, ale jedna paczka makaronu i ryżu przy każdej ogłoszonej zbiórce tworzy po kilku miesiącach realny zapas. To działanie dostępne dla rodzin, seniorów, młodzieży i osób, które nie mogą poświęcić wielu godzin na wolontariat.

Jak zgłosić wolontariat parafialny?

Wolontariat parafialny zgłasza się przez kontakt z kancelarią albo osobą wskazaną w ogłoszeniach, podając swoją dyspozycyjność i rodzaj pomocy, który można podjąć. Nie trzeba od razu deklarować stałego dyżuru; można zacząć od jednej zbiórki, pakowania paczek lub transportu zakupów.

Z doświadczenia pracy przy parafialnych inicjatywach wynika, że najcenniejszy wolontariusz nie zawsze ma najwięcej czasu. Często potrzebna jest osoba, która przyjdzie punktualnie, policzy produkty, zawiezie dwie paczki lub zadzwoni do seniora przed wizytą.

• Dyżur przy zbiórce – wymaga kilku godzin obecności, uporządkowania darów i uprzejmej informacji dla darczyńców.
• Pakowanie paczek – polega na równym podziale produktów oraz uwzględnieniu liczby osób w gospodarstwie domowym.
• Transport – pomaga osobom bez samochodu dostarczyć żywność do miejsca zbiórki lub do odbiorcy.
• Kontakt telefoniczny – pozwala potwierdzić odbiór pomocy bez ujawniania szczegółów osobom postronnym.
• Modlitwa i formacja – wspierają wolontariusza, by nie traktował służby jako mechanicznego obowiązku.

Jak przygotować dobrą paczkę żywnościową?

Dobrą paczkę żywnościową przygotowuje się z produktów pełnowartościowych, zamkniętych i z czytelnym terminem ważności, zaczynając od 4-6 artykułów podstawowych. Jej zawartość powinna umożliwić przygotowanie kilku prostych posiłków, a nie składać się wyłącznie ze słodyczy lub przypadkowych zapasów z szafki.

Przykład paczki dla jednej osoby może obejmować makaron 500 g, ryż 400 g, dwa słoiki sosu, konserwę, mleko UHT, herbatę i olej. Dla rodziny z dziećmi lepszy będzie większy zestaw uzgodniony przez koordynatora, bo potrzeby żywieniowe oraz możliwość gotowania bywają różne.

1. Sprawdź komunikat zbiórki – organizator może prosić o konkretne produkty, których aktualnie najbardziej brakuje.
2. Wybierz żywność trwałą – kup produkty z datą ważności pozwalającą na bezpieczne magazynowanie przez co najmniej kilka tygodni.
3. Unikaj produktów otwartych – nawet dobre jedzenie bez fabrycznego zamknięcia nie daje odbiorcy pewności bezpieczeństwa.
4. Dodaj składnik posiłku – połącz bazę, na przykład makaron, z sosem albo konserwą, aby paczka była praktyczna.
5. Przekaż dar dyskretnie – nie fotografuj odbiorcy ani paczki wręczanej konkretnej rodzinie bez jej wyraźnej zgody.
6. Zapytaj o kolejną akcję – regularna pomoc pozwala planować zakupy i lepiej odpowiadać na bieżące potrzeby.

Czy uczynek głodnych nakarmić dotyczy tylko jedzenia?

Tak, uczynek głodnych nakarmić w ścisłym znaczeniu dotyczy zapewnienia pożywienia osobie potrzebującej, ponieważ należy do uczynków miłosierdzia co do ciała (KKK 2447, 1994). Chrześcijanin może równocześnie dostrzegać głód duchowy, lecz nie powinien używać rozmowy religijnej jako zastępstwa dla chleba, obiadu lub konkretnej pomocy.

To rozróżnienie jest ważne. Człowiek może potrzebować modlitwy, obecności i słowa nadziei, ale jeśli nie ma co jeść, pierwszą odpowiedzią powinno być zabezpieczenie podstawowej potrzeby. Dopiero potem łatwiej prowadzić spokojną rozmowę o dalszym wsparciu.

Co oznacza głód duchowy?

Głód duchowy to doświadczenie braku sensu, nadziei, relacji z Bogiem albo wspólnoty, które wymaga rozmowy, modlitwy i roztropnego towarzyszenia. Nie jest to jednak pojęcie, którym wolno pomniejszać głód fizyczny lub opóźniać pomoc materialną.

Parafia może odpowiedzieć na oba wymiary, lecz w odpowiedniej kolejności i bez presji. Osoba korzystająca z paczki żywnościowej nie musi „zasłużyć” na nią udziałem w nabożeństwie, ujawnieniem prywatnej historii ani deklaracją religijną.

• Głód fizyczny – wymaga jedzenia, wody i czasem szybkiej interwencji instytucjonalnej.
• Głód relacji – może wymagać regularnego telefonu, wizyty wolontariusza lub zaproszenia do wspólnoty.
• Głód nadziei – potrzebuje uczciwej rozmowy, która nie składa łatwych obietnic.
• Głód sakramentalny – może prowadzić do prośby o kontakt z kapłanem, szczególnie w chorobie lub podeszłym wieku.

Jak nie pomylić pomocy z pouczaniem?

Pomocy nie myli się z pouczaniem, gdy najpierw pyta się o konkretną potrzebę, a dopiero potem proponuje kolejne formy wsparcia. Człowiek głodny nie potrzebuje kazania o gospodarowaniu budżetem wypowiedzianego przy przekazywaniu paczki; potrzebuje bezpiecznej, rzeczowej pomocy.

Dobry wolontariusz mówi krótko: „Mamy dla pani paczkę. Czy jest coś, czego pani nie może jeść?”. To pytanie jest prostsze i bardziej szanujące niż dociekanie, dlaczego ktoś znalazł się w kryzysie.

• Pytanie o alergie – pomaga uniknąć przekazania produktów, których odbiorca nie może spożyć.
• Pytanie o liczbę osób – ułatwia przygotowanie paczki odpowiedniej dla gospodarstwa domowego.
• Brak publicznej oceny – chroni godność osoby korzystającej z pomocy.
• Jasna informacja – wyjaśnia, gdzie i kiedy można odebrać wsparcie bez obietnic, których parafia nie jest w stanie spełnić.

Jak uczynki miłosierdzia łączą się z kultem Miłosierdzia Bożego?

Uczynki miłosierdzia łączą się z kultem Miłosierdzia Bożego, ponieważ modlitwa do Jezusa Miłosiernego ma prowadzić do czynnej miłości wobec bliźniego. Święta Faustyna Kowalska zapisała w swoim Dzienniczku pragnienie czynienia miłosierdzia czynem, słowem i modlitwą; karmienie głodnych jest jego najbardziej dosłownym wymiarem.

W parafii noszącej wezwanie Miłosierdzia Bożego ta więź może być widoczna szczególnie w piątki, rekolekcje, czas przygotowania do świąt i podczas modlitwy o 15:00. Godzina Miłosierdzia o 15:00 nie jest odizolowanym momentem pobożności, jeśli po niej idzie telefon, zakupy albo paczka dla człowieka w potrzebie.

Jak św. Faustyna Kowalska rozumiała miłosierdzie czynem?

Św. Faustyna Kowalska rozumiała miłosierdzie czynem jako konkretną postawę wobec bliźniego, realizowaną nie tylko przez modlitwę, ale też słowo i działanie. Jej duchowość nie pozwala oddzielić nabożeństwa od codziennej odpowiedzialności za ludzi przeżywających ubóstwo, samotność lub chorobę.

Historia świętej Faustyny może pomóc rodzinom rozmawiać o pomocy bez moralizowania. Dziecko, które wkłada do kosza paczkę kaszy, uczy się, że miłosierdzie ma wagę, zapach i koszt – nie jest abstrakcją.

• Modlitwa Koronką – uczy prosić o miłosierdzie dla świata, ale powinna otwierać oczy na ludzi blisko nas.
• Obraz Jezusa Miłosiernego – przypomina o zaufaniu Chrystusowi i o wezwaniu do naśladowania Jego miłości.
• Św. Faustyna Kowalska – pozostaje ważną postacią dla formacji sumienia i osobistego podejścia do dzieł miłosierdzia.
• Rachunek sumienia – może obejmować pytanie, czy zauważyłem w tym tygodniu czyjąś materialną potrzebę; pomocny jest ignacjański rachunek sumienia.

Dlaczego modlitwa i paczka żywnościowa powinny iść razem?

Modlitwa i paczka żywnościowa powinny iść razem, bo modlitwa kształtuje serce pomagającego, a paczka odpowiada na natychmiastową potrzebę człowieka. Sama pomoc rzeczowa bez relacji może być bezosobowa, lecz sama pobożność bez działania nie odpowiada na wezwanie z Mt 25.

Nie chodzi o to, aby każdą akcję dobroczynną zamieniać w religijną deklarację. Chodzi o spójność: ten, kto prosi o miłosierdzie dla siebie, ćwiczy się także w miłosierdziu wobec innych.

1. Pomódl się krótko – poproś o roztropność, dyskrecję i wolność od oceniania osoby w potrzebie.
2. Sprawdź aktualną potrzebę – kieruj się ogłoszeniem parafii lub informacją od koordynatora, a nie domysłem.
3. Przynieś konkretny dar – wybierz produkty, które tworzą użyteczny posiłek i mają bezpieczny termin przydatności.
4. Zaangażuj bliskich – wspólne zakupy uczą dzieci i młodzież, że wiara obejmuje codzienne decyzje.
5. Wróć do działania – po jednorazowej akcji zapytaj o następny termin albo stałą potrzebę wolontariatu.

Faustyna Kowalska – biografia może być dobrym punktem wyjścia do rodzinnej rozmowy o tym, jak modlitwa przekłada się na uczynki miłosierdzia.

Najczęściej zadawane pytania

Jakie są uczynki miłosierdzia co do ciała?

Katechizm Kościoła Katolickiego wymienia siedem uczynków: głodnych nakarmić, spragnionych napoić, nagich przyodziać, podróżnych w dom przyjąć, więźniów pocieszać, chorych nawiedzać i umarłych pogrzebać (KKK 2447, 1994). Dotyczą one materialnych i cielesnych potrzeb człowieka. Są odrębne od uczynków miłosierdzia co do duszy.

Skąd pochodzi nauka o karmieniu głodnych?

Nauka o karmieniu głodnych pochodzi między innymi z przypowieści o Sądzie Ostatecznym w Ewangelii według św. Mateusza 25,31-46. Jezus mówi tam o sobie: „byłem głodny, a daliście Mi jeść” (Biblia Tysiąclecia, 2003). Tekst pokazuje, że pomoc potrzebującemu jest spotkaniem z Chrystusem.

Jak mogę pomóc głodnym za pośrednictwem parafii w Otwocku-Ługach?

Najpierw sprawdź aktualne ogłoszenia Parafii Miłosierdzia Bożego Otwock-Ługi albo zapytaj w kancelarii o prowadzoną zbiórkę i potrzeby wolontariatu. Możesz przekazać żywność trwałą, pomóc w pakowaniu paczek lub wesprzeć wskazaną akcję finansowo. Terminy i zasady warto potwierdzić bezpośrednio przed udziałem.

Czy uczynek głodnych nakarmić dotyczy tylko dosłownego jedzenia?

Tak, w ścisłym znaczeniu dotyczy dosłownego zapewnienia żywności osobie potrzebującej. Kościół mówi również o głodzie duchowym, ale nie wolno nim zastępować pomocy materialnej. Człowiek, który nie ma co jeść, potrzebuje najpierw konkretnego wsparcia.

Czy Caritas działa przy każdej parafii?

Nie każda parafia ma własny Parafialny Zespół Caritas, ale wiele z nich współpracuje z Caritas diecezjalną lub innymi lokalnymi inicjatywami. Najpewniejszą informację uzyskasz w kancelarii parafialnej albo w aktualnych ogłoszeniach. Nie zakładaj stałej formy pomocy bez jej potwierdzenia.

Jaką żywność przynieść na zbiórkę żywności?

Najczęściej przydatne są produkty trwałe: makaron, ryż, kasze, konserwy, olej, mleko UHT, herbata i sosy w zamkniętych opakowaniach. Zawsze sprawdź datę ważności i komunikat organizatora, ponieważ konkretna akcja może prosić o inne artykuły. Nie przekazuj produktów otwartych ani po terminie.

Źródła i literatura

Poniższe źródła pozwalają sprawdzić biblijną i doktrynalną podstawę uczynków miłosierdzia oraz aktualne informacje o działalności charytatywnej Kościoła.

1. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2447, 1994 – wykaz uczynków miłosierdzia co do ciała i co do duszy.
2. Biblia Tysiąclecia, Ewangelia według św. Mateusza 25,31-46, Wydawnictwo Pallottinum, 2003.
3. Caritas Polska, informacje o działalności charytatywnej Kościoła w Polsce, dostęp sprawdzany w 2026 r.
4. Jan Paweł II, encyklika „Dives in misericordia”, 1980.